عشق مرا بر همگان برگزید                                      آمد و مستانه رخم را گزید

شکر کز آن کان زر جعفری                                     روی مرا نادره گازی رسید

باد تکبر اگرم در سرست                                         هم ز دم اوست که در من دمید

کرد مرا خشم مه و بر رخم                                       گنبد نیلی سره نیلی کشید

باده فراوان و یکی جام نی                                        بوسه پیاپی شد و لب ناپدید

ای شب کفر از مه تو روز دین                                   گشته یزید از دم تو بایزید

گو سگ نفس این همه عالم بگیر                                 کی شود از سگ لب دریا پلید

قفل خداییش بسی خون که ریخت                                 خونش بریزیم چو آمد کلید

جان به سعادت بکشد نفس را                                     تا به هم افتند سعید و شهید

هیچ شکاری نرهد زان صیاد                                     کو ز سگی های سگ تن رهید

ای خرف پیر جوان شو ز سر                                    تازه شد از یار هزاران قدید

وی بدن مرده برون آ ز گور                                     صور دمیدند ز عرش مجید

خامش و بشنو دهل خامشان                                      ایدک الله به عیش جدید

چون تو شادی بنده گو غمخوار باش                             تو عزیزی صد چو ما گو خوار باش

کار تو باید که باشد بر مراد                                      کارهای عاشقان گو زار باش

شاه منصوری و ملکت آن توست                                 بنده چون منصور گو بر دار باش

اشتر مستم نجویم نسترن                                          نوشخوارم در رهت گو خار باش

نشنوم من هیچ جز پیغام او                                       هر چه خواهی گفت گو اسرار باش

ای دل آن جایی تو باری که ویست                               از جمال یار برخوردار باش

او طبیبست و به بیماران رود                                     ای تن وامانده تو بیمار باش

بر امید یار غار خلوتی                                           ثانی اثنین برو در غار باش

بر امید داد و ایثار بهار                                           مهرها می کار و در ایثار باش

خرمنا بر طمع ماه بانمک                                        گم شو از دزد و در آن انبار باش

بهر نطق یار خوش گفتار خویش                                 لب ببند از گفت و کم گفتار باش